Obrzęd pogrzebowy

obrzed_1

Teraz, jak w przeszłości, śmierć człowieka w szczególny sposób łączy lokalną społeczność, powstają niepisane zasady, celebracje i rytuały, pożegnanie z tymi co odchodzą do innego świata. Podczas ceremoniałów pogrzebowych nieodzowną rolę pełnili i pełnią tak zwani śpiewacy pogrzebowi. Śpiewacy pogrzebowi, zazwyczaj starsi mężczyźni i kobiety, z którymi dane nam było spotkać się, opowiadają: – „pieśni i modlitwy, które wykonujemy w trakcie czuwania, czy stypy, w niczym nie zostały zmienione od wieków, korzystamy z zeszytów tak zwanych śpiewników pogrzebowych, pamięć bywa zawodna, często tak bywa. Tak jest. A pochodzą od starszych śpiewaków, często naszych koleżanek i kolegów. Jeżeli zniszczą się, ręcznie przepisujemy. Tak samo śpiewano kiedyś, tak i my śpiewamy. Ta tradycja sięga pradziadów naszych, a może i dalej. Zdarza się także, i to obecnie, iż niektórzy chowają zmarłych inaczej, ale to innowiercy lub przyjezdni. Zazwyczaj każdy miejscowy, czy z rodziny chce by czuwano nad zmarłymi w dzień i w nocy, i aby modlitwy odprawione były, bo wiara jest taka. A i dusza człowieka opuszcza ciało na trzeci dzień po śmierci, należy się porządny pochówek i rytuał zgodny z tradycją, aby duch nieboszczyka mógł spokojnie przechodzić do nieba. Aby tego dokonać niezbędne są p  pogrzebowym mógł zostać tylko ten, kto w opinii otoczenia nie tylko dobrze śpiewa, ale jest przede wszystkim dobrym, prawym człowiekiem. To wyróżnienie i honor. Modlitwy i pieśni żałobne muszą być wykonywane w czasie pogrzebu w określonej kolejności, towarzyszą kolejnym etapom ceremonii, opisują bowiem i komentują żywot człowieka. To w imieniu zmarłego śpiewak (mowa pożegnalna) żegna się z rodziną, sąsiadami, ze swym domem, prosi o modlitwę za swoją duszę, pociesza zostających na tym świecie. Ważny jest również rodzaj pieśni, gdyż różnią się one w zależności od pory roku i od kalendarza kościelnego oraz od tego, kto jest nieboszczykiem – osoba młoda, czy też starsza. Pieśni i psalmy zawierają także pouczenia dla obecnych na stypie, mówią jak żyć, aby
po śmierci uniknąć wiecznej kary.

Góra